Tecín soia a miña tea, sembréi soia o meu nabal, soia vou por leña ó monte, soia a vexo arder no lar. Nin na fonte nin no prado, así morra coa carrax, él non ha de virme a erguer, él xa non me pousará. ¡Qué tristeza! O vento soa, canta o grilo ó seu compás...; ferve o pote..., mais, meu caldo, soíña te hei de cear. Cala, rula; os teus arrulos ganas de morrer me dan; cala, grilo, que si cantas, sinto negras soidás. O meu homiño perdéuse, ninguén sabe en ónde vai... Anduriña que pasache con él as ondas do mar; anduriña, voa, voa, ven e dime en ónde está. Rosalía de Castro
