Amnesia
O peso da realidade é un perpiaño que me esmaga e alporiza porque non son capaz de aceptar de todo esta vida descoñecida, o acoso silencioso destas persoas que esperan en min a alguén que non lembro ser. Existo en vós, na vosa memoria e esa dependencia asústame e fai que tema as vosas palabras. Non querías falar do teu pasado. Sempre puñas o exemplo do Lohengrin da ópera de Wagner, aquel cabaleiro do Graal que defendeu a princesa Elsa, á que lle pediu a man coa condición de que ela non lle preguntase nin o seu nome nin a súa orixe. Sospeito de debería afrontar a miña vida coma un xogo e crer que, malia a amnesia, se cadra poida ser feliz vivindo con sinxeleza, allea a toda a memoria. É un proceso complicado. Non son o que lembro senón o que imaxino. A liberdade debería permitir borrar a nosa historia persoal e deixar que nos reinventemos todos os días. Existo no recordo alleo, mais iso non me axuda a superar o fracaso da miña memoria nin o esforzo...